سفارش تبلیغ
بستۀ پیشنهادی فروشگاه اینترنتی هاست ایران

کارون

 

مصر، عراق، اردن، الجزایر... . جوونهای عربی که با وجود اختلافات عقیده ای نسبتا زیادی که بین اونها با خودم می بینم ولی هر وقت باهاشون صحبت می کنم ( یا بهتر بگم چت می کنم) اختلافات رفته رفته کمرنگ میشه و احترام متقابل رفته رفته پررنگ. اما تا الان نتونستم با یک جوون سعودی 5 دقیقه درست و حسابی صحبت کنم! شاید بگم موهن ترین و بی ادب ترین اشخاصی که فقط بر عقاید وهابیتی خودشون پافشاری می کنن. و این عقاید توهین به هر مذهب و مملکتی رو روا می دونه. و این میشه که دعوا !!!

الغرض هر چند هفته قبل بعد از اعصاب داغون با خودم عهد بستم که دیگه به این حرامیان سلام هم نکنم ولی نمی دونم چی شد که دوباره برای " احمد البارقی" پیغام گذاشتم. و کم کم فتیله رفت بالا و در جواب توهین هاش "هادم الحرمین الشرفین" و " ابن تیمیه"(موسس افکار وهابیت) رو به باد ناسزا گرفتم.

شیعه اثنی عشری بودن افتخارمه. با افتخار سرم رو بلند می کنم و می گم ایرانیم و سرباز ولایت اما ... شرمنده.

اما واقعا شرمگینم وقتی که یک سعودی بخواد برای من اختلاس هزاران میلیاردی و بحران مرغ!!! و ... رو یادآوری کنه.

ننگ بر آن آقایان و آقازادگانی که بخاطر منافع شخصی آبروی ایران رو به ثمن بخس فروختند و خون به دل رهبر و ملت می کنند.



نه ! امیدی به شما نیست، حقارت ، آزاد
هرچه خواهید بگویید جسارت ، آزاد


 آبروی وطنم یوسف بازار شده ست
ثمن بخس ، فراوان و تجارت ، آزاد



 راه بر مشت گره کرده ی مردم بستید
تا به دشمن شود انگشت اشارت، آزاد


  حرم از دست حرامی نگرفتیم که باز
پیک و پیغام فرستید که غارت، آزاد


  پاکدامن وطنم را به کسی نفروشید
خاصه این فرقه ی از قید طهارت ، آزاد


 بی وضو زائر این خاک نباید! چه کسی
گفته این قوم نجس را که زیارت ، آزاد؟

(میلاد عرفانپور)

 


نوشته شده در جمعه 91/5/13ساعت 1:4 عصر توسط محمدعلی زرین نظرات ( ) |

ماه رمضان اومد و اون صفای همیشگیش. اما ماه مبارک امسال برای من با سال های قبل فرقهای اساسی داره. امسال مجبورم در لباس مقدس خدمت و در گرمای بعضا بالای 50 درجه خوزستان و دور از سفره سحر و افطار مادر (روحی بفداها) روزه بگیرم. من باب ریا قربه الی الله!!!

آسایشگاه افسرهای پادگان (لیسانسه ها) از آسایشگاه بقیه سربازا جداست. تقریبا میشه گفت غیر از فعالیت از ساعت 8 صبح تا 1.30 ظهر اون هم  توی شعبه های اداری و زیر کولرهای گازی کار دیگه ای ندارن.بقیه اش هم که بر می گردن آسایشگاه و خواب Zzzzz.

سحر ها اکثر افسرها بیدار میشن و سحری میخورن اما بعضی ها هم ظهر که میشه سفره نهارشون به راهه! هر چند کم ولی ... . وقتی خودشون سر صحبت رو باز میکنن از گرمای هوا و تن نحیفشون میگن. تنی که هر روز تو آینه ی تمام قد آسایشگاه برانداز می کنن و دور بازوهاشون رو کیفی و کمی می سنجن که چند سانت زیاد یا کم شده!



....................................................


عبدالمالک، سرباز 19 ساله ی بلوچ و باصفا و باهوشیه که بخاطر مهیا نبودن شرایط، علیرغم استعداد بالا از ادامه تحصیل جا مونده و مجبور شده با همون مدرک دیپلم نزدیک به 2000 کیلومتر راه رو برای گذراندن دوران سربازی به خوزستان بیاد.

هر چند بخاطر کیفیت پایین افطار و سحر، غذا کم خورده بود، هر چند کار سختش توی بایگانی کردن پرونده ها رمقش رو گرفته بود، هر چند مجبور بود با عطش فراوان اسلحه به دست جلوی اسله خانه و در گرمای ظهر خوزستان تمام قد ایستاده نگهبانی بده، هر چند از صورت نحیفش مثل بارون عرق می ریخت اما هنوز هم در جواب خسته نباشید ها جوابش " نصر من الله و فتح قریب" بود. اذان مغرب شد و هنوز عبدالمالک با زبان روزه جلوی درب اسلحه خانه نگهبانی میداد.

روزه ات قبول عبدالمالک! پاینده باشی!



نوشته شده در سه شنبه 91/5/3ساعت 6:19 عصر توسط محمدعلی زرین نظرات ( ) |

شاید بشه گفت از آذرماه90 تا خردادماه 91 پرحاشیه ترین نیمسال عمرم بود. فراز و نشیب های زیادی که غم و لبخند رو بر چهره ام به رقص در می اورد. امیدهایی که به یأس تبدیل می شد و شکوفه های امیدی که ازدل همون یأس ها جوونه می زد. درهای بسته ی آرزوهایی که راهنماییت می کرد به سمت درهای باز و شاید بهتر. خدا یاشکرت. تو خیر من راخواستی و من ناشکیبا و ناامید بودم...


نوشته شده در سه شنبه 91/4/20ساعت 6:20 عصر توسط محمدعلی زرین نظرات ( ) |



Design By : ParsSkin.com