كارون

کالاي ايراني، افتخار من

Tue, 20 Mar 2012 20:45:00 GMT

از پله برقي ايستگاه قلهک پايين اومدم و با لباس هاي نظامي خاکي و عرقي که حاصل شب بيداري و نگهباني پادگان بود،از کنار معدود آدم هاي

شيک پوش تو ايستگاه رد شدم. حدود 2 ساعت از تحويل سال 1391 مي گذشت. توي سالن ايستگاه روي صندلي کنار يک زوج خارجي نشستم و مترصد فرصتي بودم تا سر صحبت رو با اونها باز کنم. زوج استراليايي که از مردم ايران با عنوان"Very good people " و از ايران با عنوان "Beautiful country" ياد مي کردند.

گپ زدن با هم صحبت هاي جديدم تازه تموم شده بود که صداي مجري راديو مثل برق خشکم کرد. "مقام معظم رهبري امسال را سال توليد ملي، حمايت از كار و سرمايه ايراني نامگذاري نموده و فرمودند:... ."

يعني بايد کار به جايي برسه که آقا بعد از بارها تاکيد در سخنراني هاشون بالاخص سخنراني هاي سال 90 و عدم مشاهده نتيجه قابل قبول، رسما سال 91 رو به نام توليد ملي،حمايت از كار و سرمايه ايراني نام گذاري کنه!

آقاي مسئول! واقعا شرم آور است که بعد از هر صحبت آقا درباره لزوم تقويت توليد داخلي بر صندلي رياست تکيه زنيد و فرياد احسنت و مرحبايتان بلندشود و سمعا و طاعتايتان گوش فلک را کر کند اما به خاطر منافع آني و بعضا شخصي حتي روياي بهبود توليد داخلي را هم نابود کنيد.

جهت اطلاع: تنظيم واردات لازم است، كنترل واردات لازم است. صرف اينكه ما نگذاريم بازار در يك فصلى - مثلاً فصل شب عيد - از فلان كالا خالى بماند، خيلى توجيه كاملى براى افزايش واردات نيست. حتماً بايستى در مسئله واردات ملاحظه توليد داخلى بشود. مقام معظم رهبري (مدظله)/ ديدار فعالان بخش‌هاى اقتصادى‌ كشور/26/5/1390

هموطن ولايي که شعار "واي اگر خامنه اي حکم جهادم دهد" تو لرزه بر اندام دشمنت انداخته، مگر قرار با رهبرمان "از تو به يک اشارت، از من به سر دويدن نبود"؟ حکم مجاهدت آمده، تعلل از براي چيست؟

جهت اطلاع: دلبستگي به توليدات بيگانه و بي اعتنايي به تلاش كارگران ايراني بيماري و عادت بدي است كه پول و ثرورت كشور را به جيب كارگري خارجي سرازير مي‌كند؛ به نظر من يكي از قلم‌هاي مجاهدت اقتصادي مردم اين است كه سراغ كالاهاي داخلي و ساخت داخل بروند. مقام معظم رهبري (مدظله)/ ديدار با کارگران سراسر کشور، 7/2/90

درد كهنه حقوق مادام العمر من است

Fri, 25 Nov 2011 00:55:00 GMT

قطار راه افتاد و کوير تشنه رو رد کرد تا گروه بچه هاي بسيجي دانشگاه رو در پيمودن راه بيمارستان ساسان ياري بده.

سال 88 بود. آتيش فتنه رو به زوال بود.

مسئوليت گروه بر عهده محمدرضا بود. کسي که شوخ طبعيش همه رو به ذوق مياره .

هماهنگي هاي بيمارستان به سختي انجام شد و راهي طبقه ي 5 بيمارستان ساسان - محل درمان جانبازان دفاع مقدس - شديم. من مسئول تهيه ي عکس و فيلم اين ديدار بودم.

دست بر هر دلي که ميگذاشتي ناله اي بلند ميشد. ناله اي که غربت و معصوميت رو فرياد ميزد. تن هاي نحيفي که تنها با خاطرات زنده بودن. چشماي اشکبار جانبازاني که 70% جونشونو و 100% جوونيشونو تو جبهه ها فداي اسلام و ايران کرده بودن اما چشم به استفساريه و بند و لايحه 80% حقوق مادام العمر ندوخته بودن.

نه! به اون هيچي که چشم به دنيا هم ندوخته بودن. هدفشون انقدر پست نيست که براي نماينده شدن 2باره و 3 باره و 7 باره ، ريا کنن ، که اونها نماينده خود خدا هستن. خود خليفه الله في الارض.

جسم ظريف و نحيفش رو به سختي روي تخت تکون داد. چشم هاي اشکبارش رو به بچه ها دوخت.

" ما هيچي نميخوايم. ما اجرمون رو فقط از خدا ميخوايم. ولي...

ولي مني که بقيه عمرم رو بايد روي تخت باشم، نبايد جوري باشه که شرمنده بچه هام باشم. کلي هزينه درمونمه، پس خانوادم !!!؟؟؟"

بغض راه گلوش رو بسته بود.

شايد تو دلش ميگفت " گناه بچه ام چيه که "آقازاده ها" رو تو پر قو ميبينه و سرفه هاي مدام منو و اشک مادرش رو بايد تحمل کنه".

محمدرضا جلو رفت.با چشماني سرخ، لب بر دستان استخواني و درد کشيده مرد خدا گذاشت."ما مديون شما هستيم".

با دوربين چند عکس از پيرمرد گرفتم. اما دوربين خدا همه ي عکس هاي پيرمرد امروز و جوون ديروز رو تو خودش ضبط کرده.

اون موقعي که عکس ها ظهور کنن ، پيرمرد رنجور رو سفيده و آقايان و آقازاده ها... . الله اعلم.

پ.ن : http://virjinia.blogfa.com/post-69.aspx

حسين حسين شعار ماست، نه الگوي ما

Fri, 21 Oct 2011 14:40:00 GMT

زنگ گوشي رو قطع کردم و چشماي خواب آلودم رو يه ساعت گوشي دوختم. 8.15 دقيقه! بازم دير شد!

نون و پنير و نصف ليوان چايي و نگاه به کفشاي خاکي که يه هفته اس نتونستم واکسشون بزنم.

خيابون مثل هميشه شلوغه. چراغ عابر قرمز. چراغ سبز ماشينها هم که دوباره سر عدد 3 گير کرده.

چراغ عابر سبز شد که راننده تاکسي براي پياده کردن مسافر درست رو خط عابر واي ميسه.

پياده رو شلوغه و موج مسافرايي که از متروي انقلاب پياده شدن بر اين سيل اضافه ميکنه.

چندتا مرد دور تا دور کيوسک روزنامه فروشي رو گرفتن و اخبار روزنامه هاي صبح رو ميخونن.

"مجلس، دولت را در عدم پرداخت بودجه مترو محکوم کرد.

دولت، شهرداري را به ايجاد اختلال در بازار متهم کرد.

جهرمي، خاوري را مقصر اختلاس بزرگ ميداند."

صداي سنتور جوان آفتاب سوخته، و پولهايي که کنار سنتورش ريخته و برگ سفيدي که روش نوشته " براي عمل قلب احتياج به کمک مالي دارم" توجه هر عابري رو به خودش جلب ميکنه.

وارد فروشگاه ميشم و مستقيم ميرم سراغ دستگاه حضور و غياب."تاييد شد".ساعت 9.15

اولين مشتري و دشت اول...

.............

ساعت 11.51 . صداي اذان از ماذنه مسجد بلند ميشه و در انقلاب مي پيچه."اشهد ان لا اله الا الله". فروشگاه از مشتري موج ميزنه.

ساعت 14 وقت نهاره. فروشگاه خلوت و وقت رفتن براي نهار و نماز!

............

هوا تاريک شده. صداي اذان مغرب دوباره فضاي انقلاب رو تلطيف ميکنه. ديگه وقتشه چراغ جلوي در فروشگاه رو روشن کنيم!

مشتري ها براي حساب کردن پول کتابها صف مي کشن. شلوغي فروشگاه بعضي ها رو از اومدن به داخل منصرف ميکنه.

"لا اله الا الله" . صداي اذان مسجد قطع ميشه.

....

"تاييد شد" ساعت 9.35 دقيقه.

عرض خيابون انقلاب رو رد ميکنم. مرد نابينا هنوز بالاسر وزنه اش تکون ميخوره و منتظر يه مشتري ديگه که صورت و اندام اونها هيچ فرقي براش نداره. حتي رنگ مو و خط چشمشون روي نرخ تاثير نداره. مهم شکم بچه هاشه که منتظر لقمه نون پدر نابينا هستن.

ساعت 10 . الله اکبر . بسم الله الرحمن الرحيم. الحمد لالله رب العالمين ...

ساعت 10.3 دقيقه. السلام عليکم و رحمت الله و برکاته.

روزي، روزگاري ...

Fri, 16 Sep 2011 23:29:00 GMT

از نمايشگاه صنعت ساختمان پارسال تا امروز ديگه خيال نمايشگاه رفتن رو از سرم بيرون کرده بودم. ولي نمايشگاه بورس ، بيمه و بانکداري، حسابي وسوسه ام کرد. مخصوصا وقتي که ميدونستم براي باز کردن حساب معاملات آنلاين بورس، ديگه احتياجي به مرخصي گرفتن و کارگزاري رفتن ندارم.

صبح شال و کلاه کردم و خودم رو به BRT رسوندم و با مشقت هاي فراوان ايستگاه نمايشگاه پياده شدم.

دم در ورودي صفي طولاني براي خريد بليت کشيده شده بود. طبق معمول سرک کشيدم تا اسم دانشجو رو جلوي باجه رويت کنم.

بَ...له! "بازديد براي دانشجويان رايگان است".

جمعيت رو کنار زدم، کارت دانشجويي رو نشون دادم، و با "بفرماييد" مسئول رويت بليت "فرماييدم!!!"داخل.

کارگزاري هاي زيادي تو نمايشگاه شرکت کرده بودن. از کارگزاري هاي وابسته به بانک دولتي، با کارمندهايي که مشتري مداري براشون مثل پشمک حاج عبدالله وزني نداشت تا کارگزاري خصوصي که براي جذب سرمايه گذار از هيچ کوششي دريغ نمي کردن.(قابل توجه مخالفان خصوصي سازي!)

اما طبق سنوات گذشته، بي حجابي تو نمايشگاه و مخصوصا بين غرفه دارها، بود و بود و بود... . اما چيزي که خيلي بد بود، غرفه دارهايي بودن که با حجاب نه چندان مناسب ، زير تابلويي با اسمي مقدس خدمات ميدادن.

"کارگزاري رضوي، وابسته به آستان قدس رضوي".

مسئولين آستان قدس! فرهنگ سازي رو ديديم و ذکر"هر چه بگندد نمکش ميزنند" رو بارها بر زبان جاري ساختيم.

امام رضا، قربون اون صبرت!

ايمانمان بو مي دهد!!!

Sun, 14 Aug 2011 22:05:00 GMT

آنجا پشت خاکريز بوديم و اينجا در پناه ميز!

ديروز دنبال گمنامي بوديم و امروز مواظبيم ناممان گم نشود!

جبهه بوي ايمان ميداد و اينجا ايمانمان بو ميدهد.

الهي نصيرمان باش تا بصير گرديم وبصيرمان کن تا از مسير برنگرديم و آزادمان کن تا اسير نگرديم.

(سردار شهيد شوشتري)

پ.ن: خدا گلچين کرد و شهيد شوشتري ، که از غافله شهدا جا مونده بود رو بعد از دو دهه به اونها رسوند. دنيا تنگ است براي کسي که زندگي بين نامردها برايش ننگ است.